Kościół pw. św. Wacława
Wybudowany w 1276 r. z fundacji Bolesława Wstydliwego w stylu gotyckim w miejsce drewnianego. Stanowi najstarszy murowany zabytek Ziemi Radomskiej. W XIX w. Rosjanie zamienili obiekt na więzienie dla osób wywożonych później w głąb Rosji. W późniejszym okresie obiekt pełnił funkcję szpitala. Dzięki staraniom biskupa sandomierskiego Piotra Gołębiowskiego w 1978 r. budynek ponownie przekazano Kościołowi. Autorem projektu przywrócenia świątyni dawnego wyglądu był prof. dr hab. Wiktor Zin. 

 

 

Gotycki, wybudowany w 1360 r. przez Kazimierza Wielkiego. W świątyni modliło się wielu panujących, w tym św. Kazimierz i św. Jadwiga. Wieża fary góruje nad Miastem Kazimierzowskim i jest widoczna z wielu dzielnic miasta. Grany był z niej hejnał miejski. W latach 1630-33 do fary dobudowano późnorenesansową kaplicę Kochanowskich wzorowaną na wawelskiej Kaplicy Zygmuntowskiej. Świątynia została przebudowana na początku XX w. przez Józefa Dziekońskiego. Z prezbiterium do zakrystii prowadzi gotycko-renesansowy portal z pierwszej połowy XVI w. Polichromia w prezbiterium jest współczesna i nawiązuje do polichromii wczesnogotyckich.

 

 

Pierwotnie świątynia rzymskokatolicka wzniesiona w latach 1784-85 jako rzymskokatolicki kościół należący do benedyktynów sieciechowskich. Do budowy świątyni wykorzystano jedną z baszt w murach miejskich. Do parafii ewangelickiej kościół należy od 1827 r., po tym jak do Radomia przybyło wielu przemysłowców, przede wszystkim z Niemiec i Austrii. Organy w kościele pochodzą z 1877 r. i są najstarszymi zachowanymi do naszych czasów organami w mieście.

 

 

Wzniesiony na przełomie XVII i XVIII w. w stylu barokowym według projektu Tylmana z Gameren. Murowany zespół klasztorny wzniesiono z fundacji Barbary Tarłówny w miejsce wcześniejszych, drewnianych zabudowań. W latach 1837-87 kościół zamieniono na cerkiew. W ołtarzu głównym znajduje się obraz Św. Trójcy z I połowy XVIII w. Obecnie kościół należy do księży jezuitów. Po pierwszej wojnie światowej kościół ponownie stał się świątynią katolicką. Dawny klasztor benedyktynek zamieniono w XIX w. na więzienie. Obecnie jest siedzibą biskupa ordynariusza radomskiego Zygmunta Zimowskiego oraz kurii biskupiej. 

 

 

Wzniesione poza murami miejskimi na przełomie XV i XVI w. w miejsce drewnianych. Fundatorem zabudowań był podczaszy koronny i starosta radomski Dominik z Kazanowa. W kościele i klasztorze bywało wielu słynnych Polaków, w tym: królowie, a także Kazimierz Pułaski, Tadeusz Kościuszko, książę Józef Poniatowski, Julian Ursyn Niemcewicz. W okresie poprzedzającym powstanie styczniowe klasztor był głównym ośrodkiem działalności narodowo-wyzwoleńczej w Radomiu. Za działalność patriotyczną bernardyni zostali ukarani przez władze carskie kasatą klasztoru. Zakonnicy powrócili do miasta dopiero w 1936 r. W latach 1911-12 miała miejsce rozbudowa kościoła według projektu Stefana Szyllera. Zespół kościelno-klasztorny bernardynów w Radomiu należy do najlepiej zachowanych średniowiecznych zespołów bernardyńskich w Polsce.
W kościele znajduje się wiele epitafiów z różnych epok. Do najcenniejszych należy wczesnobarokowe epitafium szlachcica Wszebora Tymińskiego herbu Nałęcz. W ołtarzu głównym gotycka grupa Pasji (Chrystus Ukrzyżowany, Matka Boska Bolesna i św. Jan Ewangelista) z warsztatu Wita Stwosza. Po bokach nawy znajdują się rokokowe ołtarze z XVIII w.
Najstarsza z kaplic, Kaplica Matki Boskiej, powstała przed 1480 r. Znajdują się tu drewniane stalle z początku XVI w. oraz obraz Niepokalanego Poczęcia.

W kaplicy św. Anny z końca XVI w. spoczywają prochy płk Dionizego Czachowskiego. Rokrocznie w okresie świąt Bożego Narodzenia wystawiana jest tu ruchoma szopka, uważana za najpiękniejszą w mieście.
Od strony południowej do klasztoru przylega budynek gospodarczy. Mieściła się tu gotycka, dawna kuchnia klasztorna oraz warzelnia wosku.

 

  

Wzniesiony w latach 1896-1902 jako cerkiew. W 1918 r. kościół przejęło wojsko polskie. Po przebudowie od 1930 r. pełni funkcje kościoła garnizonowego. Do wejścia prowadzi czterokolumnowy portyk. Świątynię wieńczy wysoka kopuła. Do ciekawszych elementów wyposażenia należy XVIII-wieczny krucyfiks, Pieta dłuta radomskiego rzeźbiarza Bolesława Zwolińskiego oraz ambona w kształcie łodzi. W podziemiach kościoła mieści się kaplica św. Maksymiliana Kolbe.

 

 

Wzniesiona została w latach 1894-1911 według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego w stylu neogotyckim. Kościół został wzniesiony na wzór katedry św. Floriana na warszawskiej Pradze, zaś same wieże wzorowane są na wyższej wieży kościoła mariackiego w Krakowie. Obie mają 72 m wysokości. Katedra jest największym obiektem sakralnym na terenie miasta. Od 1981 r. świątynia pełniła funkcję konkatedry sandomiersko-radomskiej, a od 1992 r. jest katedrą radomską.
W ołtarzu głównym znajduje się rzeźba Matki Boskiej z Dzieciątkiem wykonana z marmuru kararyjskiego w Rzymie. W lewym przedsionku znajduje się grób zmarłego tragicznie w 2001 r. biskupa Jana Chrapka.
18 czerwca 1972 r. podczas uroczystości peregrynacji w katedrze z udziałem prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego i kardynała Karola Wojtyły na trasę pielgrzymowania po kraju powróciła kopia obrazu Jasnogórskiego, uwięziona wcześniej przez komunistyczne władze na Jasnej Górze.

 

 

Wzniesiono na początku XX w. w stylu neogotyckim według projektu Stefana Lamparskiego jako kaplicę Towarzystwa Dobroczynności w Radomiu. Do stowarzyszenia należał do 1934 r. Później został nabyty przez Zgromadzenie Sióstr Miłosierdzia Św. Wincentego a’Paulo. Przed II wojną światową kapelanem był tutaj ks. Stefan Grelewski, dzisiaj błogosławiony. W 1965 r. kaplicę mianowano kościołem filialnym parafii pw. Opieki NMP w Radomiu i rozbudowano w latach 1968-70. Parafia św. Rodziny powstała w 1974 r. mimo braku zgody ze strony ówczesnych władz.